دم غنیمت دان :)

چند وقت پیش داشتم با یک دوست عزیز صحبت میکردم و بیشتر به خاطر خودم میخواستم متقاعد کنمش که برای پست داک بیاد اینجا ، یک تحلیل قشنگ در مورد اونجایی که حالا هست و این کشوری که من زندگی میکنم کرد که حیفم میاد نگم، گفت توی بعضی کشورها مثلا تو اروپا ما یک کار یا پروژه رو به خاطر لذتش انجام میدیم ولی توی ینگه دنیا حرص بهترین بودن و اولین بودن همه را گرفته و دیگه کسی دنبال لذت و یا شادی قضیه نیست یعنی هست ولی سیستم این رو تشویق نمیکنه ، تو همش احساس میکنی که کم کار میکنی حتا اگر از شدت خستگی پاهاتو نتونی روی زمین بزاری. اینجا کشوری هست که مدل سازی رو تشویق میکنه اگه پسری بر اساس پیش فرضها باید بری راگبی ولی اگر دختری باید بری cheer leader  بشی. یک تفکیک سازی عجیب جنسیتی که من اصلا قبلا بهش توجه نکرده بودم . برای همین دائم به خودم میگم مناظر سر راه  کنار جاده رو با فکر رسیدن به قله از دست نده و تحت تاثیر این سیستم قرار نگیر :)