جوجو پر زد و رفت

حدود دو سال پيش يك جوجو تمام زندگيم را تغيير داد . گاهي اوقات با خودم مي گفتم من و اين همه خوشبختي؛ من بايد خيلى آدم خوش شانسي باشم كه تونستم نيمه بهتر خودم را ببينم، آدمي كه روي سرش تاج نامريي داشت كه فقط من مى تونستم ببينم. آدمى كه به طور اختصاصي براي من فرستاده شده بود. و اين طور شد كه من بهترين ماههاى زندگيم را تجربه كردم. حالا كه بر مى گردم و به گذشته نگاه مي كنم متوجه مى شوم كه همه اون تجربه ها واقعي بودند؛ هيچ چيزى زاييده پرنده خيال من نبود؛ فقط من يك اشتباه كردم . جوجو مال من نبود. گذشته هميشه ما را تعقيب مى كند ولي جوجو در گذشته زنداني شده بود. گذشته اي كه من زياد ازش سر درنمي آوردم، شايد هم مي ديدم ولي روياي داشتن جوجو بهم القا مى كرد كه ناديده بگيرم "ديده عقل به افسانه او شد بيدار".                          بعد از بهترين چند ماه زندگيم جوجو  شروع به استحاله شد و حالا بعد از گذشت دو سال  جوجو ديگر وجود خارجي نداره . من نمى دونم توي كدوم پيچ زندگي جاش گذاشتم، شايد هم پر زد و رفت به جايي كه از اول بايد ميرفت و من اينجا مرثيه جوجوي از دست رفته ام را مينويسم . 

جوجوي من رفت ولي تاج نامرييشو توي من جا گذاشت. من هميشه فلسفه احساسي زندگيم همه يا هيچ بوده هر قدر كه بقيه زندگيم را با قدمهاي حساب شده عقلي برداشتم. اين همه يا هيچ باعث شد كه در قسمت اعظم زندگيم با قارچهاي غربت تنها باشم چرا كه به آدمهاي نيم بند و دوستيهاي نيم بند  معتقد نيستم، البته از سر ناچاري و نياز اجتماعى دوستيهاى نيم بند كه من اسمشون را دارونما مي گذارم درمان موقت درد هستند اما من به خودم مفتخرم كه درد را بدون دارونما تحمل كرده ام. حالا هم جوجوي من آنقدر استحاله شد كه جلوي چشمانم ناپديد گرديد درد را توي بند بند وجودم حس مى كنم . درد كشنده هجران با يادگاري يك تاج نامريي. 

اما من از هيچ چيز پشيمان نيستم ، من در زندگي تا اوج رفته ام ، هق هق گريستم ، بلند شادمانه كودكانه از ته دل خنديده ام، عاشق شده ام و در فراز عرش پرواز كرده ام ، دل شكسته شده ام ودر فرود زندگي تا مرز از بين بردن خودم پيش رفته ام ، با كله توي ديوار سيماني اشتباهاتم رفته ام و سقوط آزاد احساساتم را تجربه كرده ام. من با بند بند وجودم شور زندگي را لمس كرده ام، پس بايد  زنده بما نم. مردگي ممنوع.....